نامه هات رو هر شب بارها و بارها می خونم و هر بار هم برام تازگی داره و از خوندنشون لذت می برم به خصوص اون نامه ای که سه سال پیش به همراه هدیه تولدم بهم دادی.یادته که عسلم؟مورد سوم هم که خودت می دونی چقدر در مورد من صحت داره..می بینی که وقتی با هم بیرون می ریم من همیشه بهت میگم **** جونم یک کم یواش تر راه بریم .آخه می خوام بیشتر با تو باشم و دوست ندارم هیچ وقت ازت جدا بشم .

مهربونم بارها بهت گفتم وقتی می بینمت سرعت تپش قلبم هزار برابر میشه همچنین یک کم احساس خجالت دارم به خصوص وقتی تو یک محیط کاری که باید نا خواسته تظاهر کنم که هیچ عشق و علاقه ای بین ما وجود نداره.توی یک همچین شرایطی خیلی احساس غریبی دارم .خیلی سخته که آدم عاشق باشه و نتونه عشقش را بروز بده و خیلی رسمی با عشقش صحبت کنه.تو یک همچنین احساسی نداری ؟

تا پیش از این گاهی با خودم فکر می کردم آیا من واقعا عاشق آقایی جونم هستم یا این فقط یک حس زودگذر و کاذبه اما مطمئنم که این یک عشق واقعی هست چون من حتی یک ثانیه هم نمی تونم تورو فراموش کنم .میخوام بدونی که خانومی تو همیشه در کنارت می مونه همونطور که تو قول دادی تا ابد من را تنها نذاری من هم هرگز تنهات نخواهم گذاشت.وااای چقدر امشب دلم برات تنگ شده...کاش الان می تونستم کنارت باشم...

عزیز دل من ، امید من ، آرزو می کنم به همه آرزوهات برسی مخصوصا همون آرزویی که مدتهاست تو فکرش هستی..من هم برات شبانه روز دعا می کنم ..خدا حتما کمکمون می کنه ..هیچ وقت نباید از لطف او نا امید بشیم.                                                          

                                                      دوستت دارم تا ابد